OD INSTYNKTU DO UCZUCIA...

W nowym numerze Wychuchola - pisma Koła Przyrodników, Studentów UJ znalazł się mój artykuł o ewolucji homoseksualizmu u gęsi gęgawy. Do pobrania tu.
Polecam!

Rozkoszny szlak ambiwalencji

(długo oczekiwany coming out)

widzisz to twoja wina

To się miało już nie stać nigdy więcej

ale teraz gdy tu siedzisz przy mnie

To znowu mnie wysyła na ten

rozkoszny szlak ambiwalencji

i znowu w moich myślach otworzy się piąty wymiar

i rzeczy będą się dziać:

jednocześnie - w innym czasie,

tu - zupełnie gdzie indziej

i będę pragnąć:

wszystko - zupełne nic

na zawsze - nigdy więcej

tylko na tą chwilę i tylko ja zdołam pojąć

tą nieznaną kobiecą matematykę

by przejść Go raz i nie móc już z powrotem

a Ty mnie jeszcze podniesiesz

a Ty mnie jeszcze przeniesiesz

przez ten stan energetycznie niemożliwy

tak że nie będzie dla mnie już łatwego powrotu

i wydaje mi się, że Ty tego nie widzisz

i zupełnie nie wiesz co robisz
gdy z każdym Twoim krokiem, którym się do mnie zbliżasz

umiera we mnie wiersz o tym

że najbardziej się boję utraty kontroli

i omamiającego systemu nagrody

który obejmie władze myślami

i wkrótce uzależni mnie

od stałych dostaw Twojej obecności

o tym że byłabym szczęśliwsza

gdybyś tu jeszcze nie przyszedł

lub gdyby ktoś inny mnie zmienił i wstrzymał

nim wstanę by wyruszyć w drogę

tym rozkosznym szlakiem ambiwalencji

Fotografia martwej muchy

pewien fotograf znalazł
na podłodze swojego domu
martwą muchę

odnalazł w niej świeży temat
do zdjęć makro

wbił jej odwłok drucik
upozował na biurku
i zrobił kilka zdjęć na jego ciemnym tle

potem pod ten stelaż włożył białą kartkę
i zrobił kilka na białym

zdjęcia które wykonał
były bardzo dobrej jakości
detale muchy było widać doskonale
przykurczone kończyny
zakurzone oczy
otwory na odwłoku
którymi wyszły jej dzieci
po pożarciu wnętrza swej matki

fotograf był zadowolony
z efektów swojej pracy

- tak oto dziś się rodzi
awangarda fotografii



(Pod wrażeniem)

Storczyki

Raz do roku, przez dwa dni szklarnia Holenderska w Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Jagielońskiego jest otwarta dla zwiedzających. W tym roku skorzystałam z okazji i wybrałam się tam uzbrojona w aparat. Wiele z sfotografowanych przeze mnie okazów nie jest zwykle dostępna dla zwiedzających, ze względu na wrażliwość na zmiany warunków środowiska. Jestem bardzo zadowolona z moich zdjęć, temat okazał się tak wdzięczny, że pomimo wielu niedorubek technicznych nadal robią wrażenie.

Zapraszam do obejrzenia galerii na flickr.

DNO

Autor: Dziewiecsił, Zakrzówek, Kraków.

Na zdjęciu znajduje się owoc róży. Element gdzie skupiła się ostrość zdjęcia nazywa się orficium. Orficium jest ujściem dna kwiatowego (hypancjum).
Podejrzewam, że wielu z was jeszcze nie wie o czym mówię, ani też nie rozumie co tak naprawdę znajduje się na tym zdjęciu. By to dokładnie zrozumieć, musimy wrócić do budowy kwiatu.
Jeśli chcesz sobie wyobrazić stereotypowy kwiat, taki o którym uczyłeś się w szkole, pewnie przypominasz sobie coś takiego:

źródło: wikipedia

Dno kwiatowe jest tu słabo wyróżnialnym fragmentem, dodanym jakby na złość, by zmusić nas do zapamiętania następnej nazwy. Zalążek jest pojedynczy a słupek i pręciki występują na jednej wysokości. Sytuacja może jednak wyglądać zupełnie inaczej.

Kwiat róży.
 Źrudło: Botanika, A. i J. Szweykowski, PWN 2004, tom 2, s. 391

Jak widać na obrazku dno kwiatowe okala kilka zalążków, ich słupki mają ujście właśnie we wspomnianym już orficium. Ujście orficium i końce słupków znajdują się pod pręcikami. Dno kwiatowe uczesniczy w wytwarzaniu "owocu" u róży. Jego ściany grubieją i nabierają czerwonego koloru, korona i pręciki opadają.

źródło: kosmea.com.au

Tak naprawdę to z każdego z zalążków wytwarza się oddzielny owoc nazywany niełupką, tkwią one  razem wewnątrz czerwonego owocu pozornego, wytworzonego przez hypancjum. Orficium na szczycie "owocu" zostaje zachowane, razem z martwymi i już nie potrzebnymi po zapyleniu, słupkami. Słupki te tworzą "korek" na szczycie "owocu".

Źródła: Botanika, Szwejkowscy; moje notatki z zajęć "techniki taksonomiczne".

Ogród

Kompozycja z jabłkami

[z okazji koszenia trawnika]

Apokryf o Marii Magdalenia

Gdy Maria Magdalena rozpoznała

w ogrodzie Jezusa, po trzech dniach

od jego męki, spędzonych na rozpaczy,

jedyne czego chciała

to znowu mieć go blisko.

Jezus był jedynym mężczyzną,

którego w życiu kochała.

Zanim go poznała była dziwką,

ale postanowiła się zmienić,

by stać się go wartą.

Wierzyła w każde jedno Jezusowe słowo,

także i w to, że na razie nie chce nazywać

tego co do niej czuje, oraz poważnie się wiązać,

ale wciąż to może się zmienić.

Starała się by Jezus czuł się przy niej szczęśliwy.

Gotowała mu jego ulubione potrawy

i ciastka w kształcie serca na rocznicę

ich pierwszego spotkania.

Zamartwiała się gdy długo nie dzwonił,

była zła, gdy zamiast spędzać z nią czas

szedł na wino z apostołami.

Rozumiała jednak, że on ma na głowie

ważne boskie sprawy.

Słuchała uważnie każdego z jego kazań.

Nigdy nie dała mu odczuć,

że się z nim nie zgadza.

Nigdy nie przyznała nikomu innemu racji.

Nie potrafiła spojrzeć na innego.

Chciała z nim być do końca

i rodzić mu dzieci. Gdy ją uderzył,

powiedziała tylko: „o Jezu!”.

Pozwoliła mu wrócić bo błagał.

Twierdziła, że gdy się kogoś bardzo kocha

to warto się dla niego poświęcać.

Gdy Maria Magdalena, szczęśliwa,

że Jezus jednak żyje, chciała się mu rzucić

na szyję, on ją odepchną.

Burkną coś jakby: „Kobieto,

daj spokój, ja mam

do załatwienia w niebie,

ważne sprawy zbawienia

nie wchodź mi w drogę.”

Jakby zapomniał, by jej podziękować,

za to, że stała pod krzyżem.

Kazał jej od razu coś dla siebie

załatwić.

Nie mówię, że Jezus był niewdzięcznikiem.

Może przyszykował jej w nagrodę

specjalne miejsce w niebie.

Los chciał, że na ziemi
już nie mieli więcej okazji się spotkać.

Jeśli chodzi o życie doczesne to Maria Magdalena

miała prawo czuć się skrzywdzona.

Choć jedyną winą Jezusa,

było to, że ją i inne kobiety

kochał dokładnie tak samo.